Romy Monteiro wint Musical Awards

The Bodyguard is verkozen tot ‘Beste grote musical’ bij de uitreiking van de Musical Awards in Utrecht. De musicalprijzen werden gisteravond uitgereikt in het Utrechtse Beatrixtheater, de thuishaven van The Bodyguard. Hoofdrolspeelster Romy Monteiro kreeg de Musical Award voor aanstormend talent uitgereikt. Albert zag haar talent en durfde het risico te nemen, wij vroegen haar het hemd van het lijf:

Fotografie: Rahi Rezvani

“Het mooiste compliment kreeg ik van Joop van den Ende: A star is born.

In 1992, het jaar waarin de film The Bodyguard uitkwam, kwam je in een woonwagenkamp ter wereld. Dus je groeide op tussen de kampers?
“Zou je niet denken, hè? Ik moet er wel bij zeggen dat het een woonwagenkampje was, met maar drie wagens: die van mijn moeder, mijn oom en mijn tante. Mijn opa stond eerst met zijn wagen op een heel groot kamp in Soesterberg, maar hij besloot het anders aan te pakken en ging met zijn gezin naar een klein kampje in Utrecht. Hij is sowieso in heel veel dingen anders geweest: zijn kinderen zijn gewoon naar school gegaan, hebben gestudeerd, gingen skiën…”

Dat kleurtje heb je van je vader, die van Portugees-Braziliaans-Angolese afkomst is. Op je derde scheidden je ouders. Heb je nog contact met hem?
“Nee. Alleen in mijn jeugd heb ik hem wel eens gezien. Ik heb ook nauwelijks herinneringen aan hem, behalve dan dat hij heel anders is dan de rest van mijn familie en dat het van korte duur was: ik heb wel een vaderfiguur gemist. Ik weet niet beter dan dat ik altijd alleen met mama heb gewoond.”

Hoe zou jij de band met je moeder omschrijven?
“Als de Gilmore Girls. Dat was vroeger een televisieserie over een moeder en een dochter die met z’n tweeën woonden. Wij hebben een extreem mooie, bijzondere, hechte band. Ik denk dat heel veel moeders en dochters jaloers op ons zijn. Ik zie mijn moeder als mijn beste vriendin. Zij maakt wel eens het grapje dat de navelstreng nooit is doorgeknipt. ”

Wat was het moment dat je met jouw zangtalent in aanraking kwam?
“Een beste vriendinnetje, dat in die tijd in Rusland woonde, was overgekomen en ging haar verjaardag vieren in een restaurant. Ze vroeg of ik wilde komen zingen. Ze wist dat ik een beetje toon kon houden. Als we in de auto zaten, zong ik wel eens mee met de radio. Maar zo gauw de radio zachter werd gezet, stopte ik met zingen. Ze wilde dat ik nu echt voor haar ging zingen. Op de een of andere manier dacht ik: ga ik doen. Mijn moeder raadde het af: ‘Doe maar niet, want je hebt nog nooit gezongen, nooit zangles gehad. Je weet toch helemaal niet hoe dat werkt? En dat voor publiek. Je gaat voor schut!’ Maar mijn besluit stond vast. Mijn moeder wilde weten wat ik dan zou gaan zingen. Run To You van Whitney Houston. ‘Oh natuurlijk, een nummer van Whitney Houston’, reageerde ze lacherig. ‘Lekker makkelijk beginnen.’ Maar ik heb het gedaan. Ten overstaan van een mannetje of zeventig. En ik vond het zó leuk. En dat waren de reacties ook. Mensen huilden echt. Toen besefte ik dat ik mensen kon raken. Dat vond ik zo bijzonder. Ik had wel het idee dat ik niet vals zong, maar er is een heel groot verschil tussen ‘wel kunnen zingen’ en ‘écht kunnen zingen’. Blijkbaar kon ik echt zingen. Ik was een soort van flabbergasted en ben gelijk op zangles gegaan. De eigenaar van het restaurant wilde mij vaker hebben. Dat was mijn eerste boeking.”
Wat was de mooiste kritiek die je gekregen hebt?
“Ik heb een collage gemaakt van alle recensies. Wat Joop van den Ende zei vond ik wel heel erg mooi: ‘A star is born.’ En ook wat de Volkskrant schreef: ‘Vier sterren voor de musical, vijf voor Romy.’ Toen dacht ik wel: wauw. In bijna alle recensies stond mijn naam in de kop.”

Wil jij ook naar The Bodyguard? Word dan nu abonnee van LXRY en ontvang twee kaartjes voor de beste musical van het jaar.