LXRY in gesprek met Gaite Jansen

Gaite Jansen was hét aanstormende acteertalent van haar generatie. Met films als 170 Hz en Groenland en dit jaar haar eerste internationale rol in de succesvolle BBC-serie Peaky Blinders heeft Gaite die verwachtingen ingelost. Maar zo goed als ze gedijt in de meeslependheid van het filmwereldje, zo moeilijk vindt ze het om haar rol te vinden in de alledaagsheid van het bestaan. Lees hieronder alvast een deel van het interview.

Je kwam op Eerste Kerstdag 1991 ter wereld in Rotterdam. In wat voor gezin kwam je terecht?

Mijn vader was directeur van de Landelijke Vereniging van Wereldwinkels, die op internationaal niveau lobbyt voor een rechtvaardige wereldhandel. Mijn moeder was consulent kinderopvang, maar bovenal oermoeder. En er liep een broer rond: Eli.

Was het een makkelijke tijd, om kind op een set te zijn?

Ja! Je bent gewoon een jonkie, en iedereen weet dat. Het was geen vraag of ik hun niveau kon halen: natuurlijk niet. De rol van aanstormend talent is een heel comfortabele positie. Want mensen verwachten nog nét niets. Je weet namelijk nooit wat je met een jong kind in huis haalt. En als je dan niet teleurstelt, zijn ze al snel heel gelukkig.

Je zei ja tegen de Carrie Slee-verfilming Lover Of Loser (2009): jouw eerste hoofdrol in een bioscoopfilm.

Ineens was ik op het witte doek. Super weird! Of ik goed was of niet, deed er niet zo toe: het feit dat ik als actrice aan het werk was, dat ik op televisie was, in de bioscoop, dat ik in dat wereldje zat: dáár ging het mij om.

Binnen welke ‘straatjes’ pas jij tegenwoordig?

Ik word eerder benaderd voor arthousefilms en kunstzinnige projecten dan voor het genre Rokjesdag en Mannenharten.

In Sonny Boy speelde je met Ricky Koole, in Lotus met Monic Hendrickx, in De Groeten van Mike! met Bracha van Doesburgh, in Supernova met Tamar van den Dop. Wat vind jij van het niveau van onze actrices?

Ik vind dat we een paar heel goede actrices hebben: Carice, Halina, Fania Sorel, Tamar, Monic Hendrickx… Wel vind ik dat het niveau van de rest in Nederland over het algemeen lager is dan in het buitenland. In een productie kunnen één of twee heel goede namen zitten, maar de anderen zijn beduidend minder.

Het volledige interview lees je in het magazine, beschikbaar in de winkel of hier te bestellen.

Tekst: Bart-Jan Brouwer | Fotografie: Rahi Rezvani | Styling: Fleur Feringa | Visagie: Chiao Li Hsu for Clinique @ House of Orange

Meer People & Finance