LXRY in gesprek met de kroonprins van boekenland

“Literatuur is als goeie seks”

Op zijn tweeëntwintigste debuteerde hij met De belofte van Pisa, over een Marokkaanse jongen in de Pijp die zich probeert te ontworstelen aan het milieu waarin hij is opgegroeid. De ‘best verkochte debuutroman van 2014′ is inmiddels toe aan de veertiende druk, wordt uitgebracht in Duitsland en Latijns-Amerika én verfilmd. Mano Bouzamour (1991), tegenwoordig columnist voor Het Parool, is druk bezig met zijn tweede boek. LXRY zocht hem op. “Wordt het zo’n bedroevend kut interview?” Lees hieronder een deel van het interview.

Je bent geboren in de Amsterdamse Pijp.
“In de Lutmastraat 55, twee hoog. We woonden met een heel groot gezin – ik heb drie broers en drie zussen – in een heel klein huisje. Super gezellig. Er waren altijd kennissen over de vloer, familie uit Brussel, Utrecht, Roermond… En het paste allemaal. Ik sliep met mijn broers samen op een kamer. Ik lag op een Chesterfield-bank die onder de krabsporen van een kat zat die we ooit hebben gehad. Mijn vader stopte me elke avond super strak in; ik voelde me net een mummietje. Zoals ik in slaap viel, werd ik ook wakker. Ik was de jongste van de broers. Alleen twee zusjes, een tweeling, zijn nog jonger dan ik. Dat zijn echt van die Kim Kardashian-typetjes: pikzwart haar, mooie wenkbrauwen, hoge jukbeenderen, een goeie kop – heel sexy dametjes. Aan mijn jeugd bewaar ik alleen maar zonnige herinneringen. Zomerse middagen op het Henrick de Keijserplein, waar de hele buurt samenkwam, overwegend Marokkanen en Surinamers. De oudere jongens gingen vaak voetballen om geld, dat ging er soms hard aan toe. En de kleintjes, wij, zaten dan aan de zijlijn te wachten tot het plein weer vrijkwam. Er was echt een hiërarchie.”

Kwamen jouw vriendjes van het lyceum bij jou thuis spelen?
“De jongens wel, de meisjes niet: dat was uit den boze.”

Maar al vanaf de eerste klas heb je een relatie met Eva…
“Al die tijd is ze niet bij mij thuis over de vloer gekomen. Al twaalf jaar niet. Dat is heel stom en heel naar. En hoe ouder ik werd, hoe meer ik dacht: wat een gelul!”

Je ouders hebben het nooit geaccepteerd?
“Nee. Dat was moeilijk. Ik moest liegen, verhalen verzinnen, waar ik heen was, met wie…”

Zei je niet tegen ze: kom op, ik ben Mano, dit is mijn leven…
“Jongen, ze zijn zó vastgeroest. Denk je dat ik niet heb geprobeerd om dat los te wrikken? We moeten echt, en dat klinkt heel hard, wachten tot die hele generatie is uitgespeeld.”

Fotografie: Rahi Rezvani

LXRY Newsletter

Meld je aan en ontvang de wekelijkse highlights van LXRY News.